Uit het archief: kampioenschappen voor RKVVO, Rood-Wit V. en Valkenswaard

Het kampioenschap is binnen voor SV Valkenswaard. (foto Jurgen van Hoof)

Het kampioenschap is binnen voor SV Valkenswaard. (foto Jurgen van Hoof)

Een bijzondere 24ste april, exact tien jaar geleden in Veldhoven. Zowel RKVVO als Rood-Wit werden op deze dag kampioen en konden een historische promotie vieren. De laatste ploeg kan komende zondag opnieuw het kampioenschap pakken. Een nieuwe aflevering retro, waarin we een historische duik van tien jaar terug in het archief maken.

Rood-Wit V. – De Valk (2-0)

Dolle vreugde bij kampioen Rood-Wit Veldhoven. (foto Heidi Wils)

Dolle vreugde bij kampioen Rood-Wit Veldhoven. (foto Heidi Wils)

In 2F een bijzonder duel destijds. Rood-Wit, strijdend voor historische promotie naar de eerste klasse tegen De Valk, in serieus degradatiegevaar, wat een historische gang naar de derde klasse zou betekenen. In de uitwedstrijd waren de Roodwitters al te sterk voor de Valkenieren: 0-1 werd het in Valkenswaard.
Bij de geelzwarten ontbraken door blessures Lennart Nederkoorn, Gijs van Son en Stefan Slenders: Roy Lavrijssen zat nog een schorsing uit. De spelers van Rood-Wit die het veld opliepen, werden vergezeld door de spelers van de E1 en de D1 van de vereniging. Zij hadden al het goede voorbeeld gegeven door kampioen in hun klasse te worden.

De eerste twintig minuten na het startsignaal, waren de favorieten zeer scherp. Vooral na de tiende minuut werd het doel van De Valk bestookt met schoten uit de tweede lijn. Twan van der Linden, Joël van Lieshout en aanvoerder Joep van Laatum, hadden het vizier nog niet op scherp gezet. Maar Van der Linden kwam in de zestiende minuut tot een prachtig strak schot dat het net achter sluitpost Roel Meijers liet bollen. Het voltallige publiek met stadiontoeters, vuurwerk en hun aanmoedigingen gingen met de spelers en hun begeleiding uit de bol. De neutrale toeschouwer zag dat er een bepaalde spanning van de schouders viel en dat was ook aan de wedstrijd zelf te zien. Er was te weinig gezonde spanning. De totale organisatie van Rood-Wit bleef in tact, maar er waren bijna geen scoringskansen meer. De druk op de achterhoede van de Valk werd steeds minder. Zo kon de Valk toch nog kleine steekjes uitdelen via vrije trappen. Patrick Meinhardt liet een knappe vrije trap op buitenkant paal vallen.
In de tweede helft kreeg Rood-Wit weer een aantal kansen om de voorsprong naar een zeker veilige stand te brengen, maar dat lukte niet en ontstond er weer een bepaalde mentale spanning. Eén doelpunt tegen kon het geplande feest verstoren. In de 75ste minuut bracht De Valk-trainer Post een extra spits in het spel. Valentin van Nattum kwam Ronnie Couwenberg vervangen en bij Rood-Wit kwamen de Dommelnaren Danny van den Eijnden en Maikel Wijman in het veld.
In het laatste deel van deze finale kon Lex Olschewsky na goed opkomen zijn inzet verzilveren, maar hij kon de keeper net niet passeren, waardoor het spannend bleef tot de allerlaatste minuut. De Valk zette hun laatste troef in de persoon van de 39-jarige William Hoeijmans in. Hij was een kwelgeest voor de defensie. Met zijn ervaring en de tachtig minuten die hij kon analyseren, zag hij kans om hard onderkant lat te koppen. Gelukkig voor de Veldhovenaren stuitte de bal voor de lijn op de grond en werd de bal over de zijlijn getrapt. In de 89ste minuut kreeg Jeroen Welte zijn tweede gele kaart en kon dus voortijdig het veld verlaten. Invaller Maikel Wijman verloste Van Buul’s-team uiteindelijk van alle spanning. De 2-0 was eindelijk gescoord. Het grote feest kon beginnen en historische promotie naar de eerste klasse worden gevierd, terwijl De Valk zich op kon gaan maken voor een bittere strijd in de nacompetitie.

De kampioenen van het eerste team van Rood-Wit V.; Ludo van Beek, Dennis Buiting, Wouter en Joris Berkhout, Donny Spruyt, Lex Olschewsky, Remco de Lepper, Joep van Laatum, Joël van Lieshout, Nick Kaptheijns, Twan van der Linden, Hans Regeling, Robbert Verhoeven, Wim van Uum, Maikel Wijman, Stephan van der Meijden, Danny van der Eijnden en Roy Spooren. De begeleiding: Noud van Buul, Frans Verbeek, Danny Blankers, Rob van de Braak, Willem Bertrams, Jan Spitters en Jan van Veldhoven.

De Raven – RKVVO (1-0)

Unieke mijlpaal voor RKVVO.

Unieke mijlpaal voor RKVVO.

En nog een kampioen in Veldhoven, deze 23ste april. Hoewel er weer niet gewonnen werd, pakte RKVVO toch de titel in 3D. Naaste concurrent Bladella leed een derde nederlaag op rij en dus had het verlies van RKVVO tegen De Raven geen gevolgen voor de feestvreugde.

Hekkensluiter De Raven vocht in de wedstrijd tegen RKVVO voor zijn laatste kans. Bij verlies was degradatie onafwendbaar. Oers begon behoorlijk zenuwachtig aan de wedstrijd. Trainer Bram Louwers had geprobeerd om dit zoveel mogelijk bij de jongens weg te halen door te zeggen dat er belangrijkere dingen zijn in het leven. Maar de spanning was toch behoorlijk groot. En de Raven dat puur speelde op de counter en een Oers dat 85 minuten druk zette op de verdediging van De Raven. Het trouwe publiek uit Oers schreeuwde uit volle borst de jongens naar voren, maar helaas ook dat mocht niet baten.
In de 23ste minuut scoorde De Raven uit een counter: 1-0 en dat was tevens de eindstand. Hoewel Oers 85 minuten domineerde, trok toch de Raven aan het langste eind.
Door het puntenverlies van Bladella en Bergeijk werd RKVVO toch de terechte kampioen. Een kampioenschap van het collectief. Een zeer hechte groep die elke wedstrijd aanvallend heeft gevoetbald. Niet alleen Oers schrijft historie, maar ook trainer Louwers doet dat, valt te lezen in het verslag van toen. ‘Er zijn maar weinig trainers die zes jaar bij een club zitten en in vijf jaar tijd drie keer promoveren. Een trainer die precies past bij deze zeer jonge ploeg. Een ploeg die alleen nog maar kan groeien en ook in de tweede klasse mee kan doen om een prijsje.’
Het kampioenschap werd gevierd tot in de kleine uurtjes en wat al jaren lang traditie is in Oers: de platte kar met voorop de harmonie.

UNA – JVC Cuijk (1-1)

Knappe serie van UNA, dat uiteindelijk het vege lijf in de hoofdklasse zou weten te redden. (foto Heidi Wils)

Knappe serie van UNA, dat uiteindelijk het vege lijf in de hoofdklasse zou weten te redden. (foto Heidi Wils)

Een spannende zondag ook voor hoofdklasser UNA, dat weken eerder rijp leek voor degradatie, maar met een geweldige eindsprint het vege lijf lijkt weten te redden. Ook in het vijfde duel op rij bleven de Zeelstenaren ongeslagen. Vanaf 28 maart, na de winst op Deurne, verloor het team van trainer Paul van der Palen niet meer. Gemert en Meerssen leverden elk een punt op en EVV werd met 1-0 verslagen. Deze zondag kwam JVC Cuijk naar sportpark Zeelst. Een ontmoeting waarin UNA de overwinning voor het grijpen had, maar toch genoegen moest nemen met 1-1. Dankzij het verlies van Groene Ster tegen Gemert kwam UNA weer een stapje dichter bij behoud van het hoofdklasserschap.

Wie met de gedachte om mooi voetbal te kunnen aanschouwen op dat moment naar UNA kwam, zou bedrogen uitkomen. UNA kon het zich niet meer permitteren om mooi voetbal te spelen. Daarvoor waren de punten in deze fase van de strijd te belangrijk. Sinds 28 maart veroverden de geel-zwarten negen punten en weekten ze zich los van een zekere degradatieplaats. Nog steeds was het gevaar van degradatie niet geweken, maar UNA had haar lot nog in eigen hand.
JVC Cuijk is altijd al een taaie tegenstander geweest voor UNA. De eerste 45 minuten stelden weinig voor. Twee kansen vielen er te noteren voor de Zeelstenaren. In de 21ste minuut bracht Erwin van Oudenhoven Sven Weijers in stelling, maar keeper Jacobs greep in. Drie minuten voor rust schoot Pieter der Kinderen in kansrijke positie naast. Na rust was het wel meteen raak. Weer was het Erwin van Oudenhoven die het voorbereidende werk deed en ditmaal faalde Weijers niet: 1-0. UNA verzuimde echter door te drukken en af en toe nam JVC een dreigende houding aan. Na zestig minuten deponeerde Hadouir de 1-1 achter doelman Mark Sleddens. Vijf minuten later plaatste Armand Kremers van JVC zijn elleboog in het gezicht van Erwin van Oudenhoven. Scheidsrechter Romijn uit Papendrecht greep naar rood en JVC stond nog met tien man op het veld. UNA werd sterker en sterker. In de 84ste minuut mikte Rob Lubse net over. Een minuut voor het einde van de normale speeltijd werd Rob Lubse binnen de zestien meterlijn onderuitgehaald. Man van de wedstrijd, Erwin van Oudenhoven, legde vanaf elf meter aan, maar doelman Jacobs hield JVC overeind.
Nog nooit was UNA zo dichtbij definitief behoud. Nu moet er aanstaande zondag gewonnen worden van directe concurrent Groene Ster in Heerlerheide en daarna wacht nog de thuiswedstrijd tegen TOP. Op dat moment nog twee spannende weken voor het team van Paul van der Palen, maar uiteindelijk zou met twee overwinningen (1-4 uit tegen Groene Ster en 4-0 thuis tegen TOP) een mooie prestatie geleverd worden.

Valkenswaard – Hilvaria (1-1)

Een slechte wedstrijd van Valkenswaard tegen Hilvaria, maar niemand maalde daar om bij de Bosuilen. (foto Jurgen van Hoof)

Een slechte wedstrijd van Valkenswaard tegen Hilvaria, maar niemand maalde daar om bij de Bosuilen. (foto Jurgen van Hoof)

Waar het een week eerder tegen Beerse Boys nog misliep, stelde Valkenswaard deze keer wel het kampioenschap veilig in 4H. Sprankelend was het niet, de Bosuilen speelden de slechtste wedstrijd van het seizoen, maar het puntje tegen laagvlieger Hilvaria was uiteindelijk voldoende voor de titel. Nogmaals het verslag van toen, geschreven door Willem-Jan Schampers.

De ogen van assistent-trainer Patrick Theuwis van SV Valkenswaard schoten vuur. Terwijl hij nauwelijks boven het lawaai op de volle tribune kon uitkomen, Benny Adams had immers zojuist ‘De Bosuilen’ weer op gelijke hoogte gebracht (1-1), probeerde hij schreeuwend zijn spelers ‘wakker’ te schudden. Met name bij doelman Bart Smits leek de beleving te ontbreken en dat liet ‘pa’ hem in niet te mis te verstane woorden weten. Zo’n tachtig minuten later was alles vergeten en vergeven. SV Valkenswaard kampioen! Wie maalde nog om de slechte wedstrijd?

Sprak voorzitter Danny Schuwer de week ervoor nog gekscherend van een ‘collectieve ATV-dag’; halverwege de tweede helft vroeg hij zich vertwijfeld af ‘hoeveel vrije dagen’ de spelers hadden. Het was immers bar en boos wat Valkenswaard tegen Hilvaria liet zien. De anders zo gevaarlijke voorhoede van de thuisclub, met de jongelingen Rob van Poppel, Benny Adams en Roy van Heck, kon nauwelijks in goede scoringspositie worden gebracht en het gemis van spelbepaler Jur Rademakers (geschorst) was duidelijk te merken.
Er zat geen lijn in het spel van Valkenswaard. Ook al omdat de middenvelders Jeroen van de Eijnden, Michiel Verberne en Rob Heesakkers hun handen vol hadden aan hun opponenten uit Hilvarenbeek. Bovendien leek met name doelman Bart Smits stijf te staan van de zenuwen en zag hij er niet goed uit bij het doelpunt van Hilvaria. Al moet worden gezegd dat over het gehele elftal een warme deken leek te liggen, die de spelers deed wegdommelen. Van goed spel was dan ook absoluut geen sprake. Het was dat Smits na de rust wel enkele keren goed bij de les was en dat Piet Schellekens, de beste man aan Beekse zijde, in de 55ste minuut zijn vizier niet goed had afgesteld.

Onder de indruk

Vanaf de eerste minuten was al duidelijk dat Valkenswaard niet helemaal lekker in haar vel zat. Terwijl op de tribune de toeters en ratels veelvuldig werden gebruikt en er zelfs een heuse confettiblazer voor de dag was gehaald, leken de spelers op het veld onder de indruk van de ambiance. Iedereen bij SV Valkenswaard was klaar voor het kampioenschap en dat leek haast verlammend te werken op de spelers. De eerste doelpogingen van Valkenswaard waren van Roy van Heck en Gerwin van de Hurk, maar hun schoten verdwenen naast het doel. Hilvaria werd hierna wat sterker, maar tot echte kansen leidde dat niet.
Waar iedereen zat te wachten op een bevlieging van een van de Valkenswaardse voorwaartsen, waren het de bezoekers die brutaal de leiding namen. Een vrije trap kwam hoog voor het doel. Smits twijfelde en dat gaf Ralf van Gool de mogelijkheid om de bal in te koppen: 0-1. Valkenswaard schrok en kwam twee minuten later al langszij. Nu was het een vrije trap van Van de Hurk, die voor het doel bij Adams kwam. Met een prachtige kopbal klopte hij de Beekse doelman: 1-1. Sportpark D’n Dries ontplofte en onder luide aanmoedigingen ging de ploeg op jacht naar een voorsprong.

Moedeloos

Echt indrukwekkend was het echter allemaal niet. Van Heck werd veel te weinig in de voeten aangespeeld en werd haast moedeloos van alle hoge dieptepasses die op hem werden gegeven. Omdat ook Van Poppel en Adams een zware middag hadden tegen hun directe tegenstanders, was het venijn uit het spel van Valkenswaard. In de 54ste minuut kon Van Heck eindelijk een keer loskomen van zijn bewaker, maar zijn voorzet strandde op de doelman van Hilvaria. Van Poppel probeerde het voornamelijk met schoten uit de tweede lijn, maar ook die misten precisie en kracht.
Zo ontspon zich voor de ogen van de honderden toeschouwers een zeer gezapig partijtje voetbal, met nauwelijks uitgespeelde kansen. Nadat eerder Rob Heesakkers al was gewisseld voor Marco Kuurstra, kwam halverwege de tweede helft Niels Weijers in het elftal voor Roy van Heck en ‘good old’ Alwin van Hoof voor Geert van Son. Van Hoof probeerde het enkele malen van afstand, maar trof geen doel. Hilvaria geloofde het verder wel en legde Valkenswaard geen strobreed meer in de weg. Alleskunner Benny Adams, in de slotfase teruggehaald naar achter, om de positie van verdediger Van Son over te nemen, hoefde slechts de bal in de ploeg te houden.
Toen scheidsrechter Schellens uit Dommelen voor de laatste maal floot, veranderde het veld van Valkenswaard in een dansende en springende massa. Eindelijk, na twaalf jaar, viel er weer eens een kampioenschap te vieren! En dat wilden ze weten ook op sportpark D’n Dries. Middelpunt van de feestvreugde was trainer Gerrit Pas. Bescheiden, maar heel blij met deze titel in de vierde klasse. ‘Als dit niet was geluk, had ik er beter mee kunnen stoppen’, was het veelzeggende commentaar. En ’s avonds was het nog heel lang onrustig in kantine D’n Bosuil…

SDO ’39 – DOSL (2-2)

Ad van Gestel was belangrijk voor SDO '39.

Ad van Gestel was belangrijk voor SDO ’39.

Het puntje van Hilvaria tegen Valkenswaard was belangrijk in de strijd tegen rechtstreekse degradatie in 4H, waar ook SDO ’39 nog in verwikkeld was. Het verschil tussen de nummer voorlaatst (SDO) en de ploeg daarboven (Hilvaria) was drie punten. Omdat bij een gelijke klassering een beslissingswedstrijd volgt was het voor SDO zaak om niet te verliezen, zeker met de beslissende wedstrijd Hilvaria – SDO volgende zondag op het programma.

Op sportpark D’n Daalacker was de wedstrijd tegen DOSL de wederopstanding van een aantal geblesseerden in de Lage Mierdse ploeg. De Beekse ondernemer in Mierdse dienst Geert van Ackerveeken was weer present, maar ook Ad van Gestel. Hij had door een blessure het grootste deel van het seizoen aan zich voorbij moeten laten gaan. Net zijn routine en trefzekerheid werd gemist maar net in deze belangrijke fase was hij er weer.
De bezoekers van DOSL begonnen net iets feller aan de wedstrijd. Het leidde in de eerste helft tot balverlies via Pieter Timmers, waar optimaal van geprofiteerd werd: DOSL aanvaller Dennis Hendrikx kwam alleen voor doelman Paridaans en scoorde: 0-1. Lang duurde de achterstand van SDO niet want met een subliem schot van 20 meter afstand trok Ad van Gestel de stand weer gelijk.
In de tweede helft voelde SDO dat het zeker niet de mindere ploeg was en er kwam iets meer druk door de voorhoede. Geert van Ackerveeken zette een mooie aanval op met Huub Willems. Deze had een kans om te scoren maar hij zag dat Ad van Gestel er nog beter voor stond. Huub speelde de bal professioneel af en van Gestel knalde zijn tweede van de dag binnen: 2-1. SDO’39 had de overwinning binnen handbereik maar DOSL bleek een geroutineerde ploeg. Slechts één spelhervatting hadden de gasten nodig om weer de gelijkmaker te scoren: 2-2.
Zo eindigde deze wedstrijd in een gelijkspel. Doordat ook Hilvaria een punt haalde bleef de kloof drie punten. In het onderlinge duel van aanstaande zondag zal de beslissing moeten vallen welke ploeg rechtstreeks degradeert en welke ploeg nog in een nacompetitie mag spelen om in de vierde klasse te blijven.

Beerse Boys – Hulsel (4-0)

Makkelijke zege van Beerse Boys op Hulsel.

Makkelijke zege van Beerse Boys op Hulsel.

Nog in 4H het treffen tussen Beerse Boys en Hulsel, waarbij de Beerzenaren bij winst nog op een plekje in de nacompetitie mochten hopen.

De wedstrijd begon met twee aftastende ploegen, die om beurten de aanval zochten, maar nog geen potten konden breken. Dat veranderde halverwege de eerste helft, toen Beerse Boys steeds nadrukkelijker in balbezit was en ook gevaarlijker werd. In de 24ste minuut mocht Rolf Smulders op rechts een vrije trap nemen, die door Mark van Roovert op doel werd gekopt en daar stond Onno Paulissen om de laatste zet aan de bal mee te geven: 1-0. Vijf minuten later was het weer raak. Jasper van Hoof trapte de bal vanuit de achterste linie naar de punt van de aanval, waar Mark van Roovert doorkopte en daarmee Wesley van den Bosch vrij voor het doel zette. Wesley scoorde in tweede instantie. De 3-0 in de 33ste minuut kwam ook van de voet van Wesley van den Bosch. Nadat hij in goede positie was gebracht door Rolf Smulders schoot hij knap binnen in de uiterste benedenhoek. Voor aanvang van de tweede helft nam het elftal afscheid van Bas Reijnen als speler. Bas heeft zeventien seizoenen in het eerste elftal gespeeld, maar een blessure noopte hem eerder dit seizoen een punt achter zijn actieve carrière in het eerste elftal te zetten. In de wedstrijd leken de spelers een halve snipperwedstrijd opgenomen te hebben, want geweldig werd er niet meer gespeeld. Koen van Kollenburg moest weliswaar enkele keren reddend optreden, maar echt gevaarlijk was Hulsel niet en de Beerse Boys voorwaartsen werden vooral vaak buitenspel gegeven. Het vierde Beerse doelpunt viel in de 44ste minuut. Uit een corner kwam de bal in een druk bevolkt strafschopgebied voor de voeten van Twan van Korven, die zijn schot bekroond zag met een doelpunt.

Casteren – Knegselse Boys (1-0)

Roel Jansen van Casteren bereidt een voorzet voor.

Roel Jansen van Casteren bereidt een voorzet voor.

Aangezien beide ploegen nog kans maakten op de nacompetitie, stond er op de voorlaatste speelronde nog een mooie pot op het programma in de vijfde klasse J: Casteren-Knegselse Boys. Het publiek kreeg waar voor hun geld. Zowel Casteren als Knegselse Boys speelde vol op de aanval, waardoor er aan beide kanten veel doelkansen vielen. Uiteindelijk ging de thuisploeg er met de drie punten vandoor.

Al na tien minuten raakte Knegselse Boys, door een kopbal van Rob Theunissen, de kruising. Casteren was gewaarschuwd en nam meteen het heft in handen. Het was vooral de opnieuw sterk spelende Huub Jansen die met zijn vlijmscherpe passjes voor gevaar zorgde. Zo bediende hij zowel Patrick Jansen als zijn broer Roel op maat, doch hun viziers stonden vooralsnog niet op scherp. Tien minuten voor rust schoot Roel Jansen uit stand met buitenkant voet van dertig meter rakelings over, even later werd hij als doorgebroken speler randje zestien onderuit gehaald. De scheidsrechter volstond met een vrije trap die in de muur strandde.
Na de thee nam Casteren opnieuw het initiatief. De pas zestienjarige Bart Klessens kwam in het veld voor Patrick Jansen. De debutant speelde een sterke partij en is duidelijk een aanwinst voor de toekomst. Een kopie van zijn vader Fons, die in vroeger tijden eveneens voorop ging in de strijd. Na tien minuten was het raak. Roel Jansen, opnieuw hij, kapte in de zestien meter zijn tegenstander uit en schoot met links in de uiterste hoek. Doelman Hein Wouters wist het schot nog wel te pareren, maar uit de rebound van Dorus Stassen was hij kansloos. Even later kreeg Casteren-speler Adrie Lavrijssen rood, waarna Knegselse Boys het initiatief meteen overnam. Er waren kansen voor met name Hein Klaasen, Coen Teurlings en Teun van der Heijden, terwijl een vrije trap van Bernard Joosten de lat raakte. De gelijkmaker hing in de lucht. In de slotfase leek Coen Teurlings hier ook voor te gaan zorgen, maar zijn schot werd door Casteren-doelman Leon van Lippen prachtig gepareerd.

Kees Teurlings zorgt voor gevaar met een Casterse vrije trap.

Kees Teurlings zorgt voor gevaar met een Casterse vrije trap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s